La vie Erasmus...

“Ah, je sais pas…” - C’est la réponse Française. La réponse à toutes tes questions. Ici, on ne le sait pas. Point à la ligne. Erasmus, c’est quoi alors ? Ah, je sais pas. Et il faut dire qu’en fait, je ne le sais pas du tout.

Il le faut avouer, c’est une question qui mérite sa réponse. Une réponse que j’essayerai de trouver ici.

Le vent souffle dans les rues noires. Il fait insuffisamment froid pour une nuit d’octobre. C’est trop calme, même les chiens bruyants des clochards ont disparus. Tout le monde dors, ou ça semble quand même le cas. Le seul bruit qu’on entend est un peu de musique et des échanges de quelques mots de ce qu’on appelle les « after » des étudiants dans leurs appartements. Un after, on s’y retrouve après une soirée, on parle, on rit on prolonge la soirée dont on ne souhaite pas connaitre la fin…puis on s’endort.

Oui, la fête était trop bien, on s’est vraiment amusé. Pour cette fois ci, la fermeture à 2h ne me dérange pas trop. Je suis content d’aller retrouver mon lit…

Un bip me réveille. Car oui, je rêvais. Je rêvais de mon lit. « Viens ! ». Ce n’est pas fini. Ici, ce n’est jamais fini. Quand est-ce qu’on retrouve son lit ? « Ah, on sait pas »… on ne le sait jamais… Se réveiller avec une double tête fait partie de la vie Erasmus.

En plus, il faut même choisir. Choisir entre l’éventail des possibilités de ce que tu peux faire le soir. Et choisir, c’est perdre. Perdre c’est donner des explications à tes nouveaux amis le lendemain. Donner des explications le lendemain, c’est aussi perdre mais avec des conséquences plus difficiles : quand tu perds, tu peux même perdre des amis….

Pour l’étudiant Erasmus il ne faut pas choisir. C’est la première loi. Comme choisir c’est perdre, il faut tout prendre. Prendre, c’est le contraire de perdre. « Prends ! » Prends un verre, une fille, prends des leçons, prends une soirée, prends la vie comme elle se présente, prends ou saisis chaque opportunité, … Désormais, il faut bien s’y prendre: « Venir », c’est donc « prendre ». Prendre, c’est gagner. Gagner des amis, gagner des expériences inoubliables, gagner des sentiments abandonnés, … Gagner de la richesse !

La vie Erasmus peut toujours devenir plus riche, à condition que tu respectes la première loi. On peut illustrer la vie Erasmus, comme c’est un arbre riche.

Je me suis déjà bien implanté et je gagne chaque minute de nouvelles branches. Ma tige est déjà forte et est un fondement sur lequel je peux déjà bien survivre. Dans cet arbre, il m’est impossible de définir où je me situe. La vie Erasmus saute et cabriole de branche en branche. Il faut que j’aille repasser mes vêtements, mais il faut aussi que je mange ce soir. Alors, il faut d’abord que je cuisine et par conséquent, je dois aussi faire les courses. Bieppp : « Venez au bar ce soir ! Soyez là !!! » « En fait, il faut que tu lises ces textes pour demain matin, on en parlera immédiatement après le cours »… Après le cours ? J’ai déjà rendez-vous avec ma propriétaire… ! Le cours pour lequel il faut encore préparer des exercices ! Bieppp : « tu viens chez moi ce soir ? » Souvent, j’ai l’impression que mon arbre cache la forêt. Que faut-il prendre ? … Ah, je sais pas …

Désormais, mon arbre doit se défendre contre une menace assez importante : la hache du temps. Erasmus, c’est vivre maintenant. D’une certaine façon, la vie Erasmus c’est comme vivre à deux doigts de la mort. La date finale est là, et elle influence toutes les journées précédentes. Compter sur demain, c’est perdre un jour et donc ne pas gagner. Si je dis « non », je resterai un arbre petit, pauvre et étroit.

La hache du temps influence aussi les jours après la mort. Ce que je gagne, ça reste ? Ce que je vois, goûte, prends, sens,… est-ce que ça survivra ? Est-ce que je vais prendre tout l’arbre à la maison en janvier ? Comme un petit garçon qui, pour la première fois, découvre une forêt et emporte ses souvenirs à la maison…

Ou est-ce que je ne prendrais pas juste quelques branches? Le reste resterait ici pour toujours et dans ce cas, qui prendra soin de ces branches et les ramènera chez lui ? Quels seront ses fruits ? Et qui les recueillera? (Moi tout seul ?) Et est-ce que mon bois est assez solide pour ne pas disparaître après quelques temps ? Le temps va-t-il couper le bois en morceaux, et sera-t-il possible de les collecter et de les réunir ? … Ah, je sais pas…

Trop de choses à faire ? Non, tu rigoles toi ! On n’a jamais assez de branches ! Ta tige est assez forte de porter toutes les nouvelles opportunités. Il prend tout sans refus. Comme l’arbre est obligé de grandir après la pluie. Il faut brancher trop de nouveaux gens sur ton système. Trop, c’est bien. Comme dans trop de soleil, trop d’amis, trop d’amour, trop de souvenirs gravés… Trop, c’est prendre, c’est gagner et donc grandir. Trop, c’est presque tropical.

Alors, c’est ça Erasmus ? Un arbre riche et tropical ? Comme un palmier avec des noix de coco délicieuses sur une île exotique ?

Ah, je sais pas…

Robbert, 24/10/08

(écrit sur ‘This is the life de Amy Macdonald’)
PS : Erasmus, c’est aussi une chose qui n’a pas de prix. (comme le derrière de Carla Bruni ;-))

F.A.Q (Foire Aux Questions)

F.A.Q. is een afkorting die je vaak op het internet tegenkomt. Dit Engelse acroniem staat voor Frequently Asked Questions, ofwel: vaak gestelde vragen. In het Frans wordt dit “Foire Aux Questions” (questions fréquemment posées).

Het doel van een F.A.Q. is om een overzicht te geven van vaak gestelde vragen, voorzien van een kort antwoord.

Persoonlijk vond ik het ook tijd om me hier zo een kleine “Foire” te organiseren. Klik uw gordel vast, opgelet, we gaan starten… blijf tijdens het ritje in je stoel zitten alstublieft.

1. Q: Wanneer komde terug jong?
R: De exacte datum weet ik nog niet. Dit hangt af van de examendata. Het merendeel van mijn examens heb ik voor kerstmis. Op dit moment staan er ook nog enkele geprogrammeerd na de kerstvakantie. Indien ik deze examens ook voor de kerstvakantie kan afleggen, zal ik einde december kunnen terugkeren. Zoniet, wordt het ergens half januari 2009.

2. Q: Hoe ist weer da?
R: Het weer is ongeveer zoals in België, denk ik. Al hebben we hier weinig dagen gehad dat het veel regende. Ik denk dat dit de invloed van de Atlantische Oceaan is (die zorgt dat het weer sneller verandert). Gezien Poitiers iets zuidelijker ligt dan België, vermoed ik ook dat het hier een graad (of twee) warmer is. Van extreme koude heb ik alvast niet te klagen.

3. Q: Komen er veel bezoekers op je blog?
R: De afgelopen twee maanden werd mijn blog al meer dan 750 keer bezocht. Dat is een gemiddelde van 350 bezoekers per maand. Bovendien ontving ik een bericht dat mijn blog de 85e plaats bestreikt in het lijstje van 'populairste blogs op blogs.fr'. Ik heb dus niet te klagen en zal trouw artikels blijven posten.

4. Q: Hoesist mee a?
R: Met mij is het zeer goed. Ik geniet van elk moment. En dat is nodig, want de tijd om na te genieten heb je hier niet. Alles vliegt in een TGV-snelheid voorbij. Een kort antwoord op deze vraag kan ik je dus niet geven. Mijn antwoord zou een heel boek beslaan.

Vragen staat vrij! Ook thema’s waarover je wil dat ik wat meer schrijf… Ik probeer er zeker en vast rekening mee te houden. Ik beloof nu ook alvast niet te veel in het Frans te schrijven, héhé.

U mag uw gordel los klikken.

Robbert, 28-10-2008

Extra photos de Bordeaux 2

Deel 2 van de extra fotos vanuit Bordeaux.

Extra photos de Bordeaux 1

Deel 1 van de extra foto's vanuit Bordeaux...

Bordeaux et le pique-nique

[omdat de teksjes steeds langer worden, nu een korter]

Het zal je niet verwonderen dat ik na zo een vrijdag (lees eerst hieronder) mijn trein naar het erg prachtige Bordeaux bijna miste.

Als entourage ben ik ditmaal op stap met vier Belgen en één Zweedse. Al zullen onze wegen snel scheiden. Jan, Charlotte en Elien blijven een weekend in Bordeaux en zullen er vandaag vooral een shopdagje van maken. Robbert en zijn harem (Elien en Vanja) zullen het toeristische Bordeaux vandaag verkennen.

De stad heeft enorm veel schitterende hoeken en kantjes. Bij elke nieuwe straat die we in wandelen giert de kinderlijke vreugdigheid alsook de verwondering doorheen mijn lichaamskanalen. Ik word zelfs jaloers op deze stad…hier een erasmusavontuur zou gewéldig zijn!! (sorry Poitiers J)

De zon schijnt flink door, wat alles tot een mooi verlicht decor schetst. Tijdens een battle ‘jungle speed’ in de tgv naar huis, ontdek ik haar gevolgen: mijn nek is volledig bordeaux gebrand.

De dag nadien staat er een internationale picknick op de menu in Parc de Blossac. Méli-Mélo (een studentenvereniging, voornamelijk voor internationale studenten) organiseert er haar eerste activiteit. Een mooie dag en een mooie kans om weer een hoop nieuwe mensen te leren kennen. Al mag ik ook best trots besluiten dat er al heel wat bekende gezichten aanwezig waren…

Naast een leuke picknickruimte, is de prachtige locatie ook een enorm levensorgaan van Poitiers. Hier ontmoeten de stadsmensen elkaar en kunnen ze tot een verademing komen… Hier spelen de oudjes en de kinderen in de kleine speeltuinen, voornamelijk met petanqueballen en met elkaar.

Onder hen zie ik mijn kotbaas en zijn secretaresse (zie eerder op deze blog) een waterspelletje uitvechten. Op de ballon staat “internet”. De kinderen spelen geamuseerd. De spanning van het mogelijk springen stijgt ieder keer dat er met meer durf en kracht naar elkaar wordt gegooid. Tot de ballon springt. Dan is hebben ze het even super tof, maar vervalt het spel snel in een stilte, in een niets… Tot ze het spel herhalen en herhalen… en weer herhalen… onophoudelijk lijkt het wel.
Als buitenstaander is het niet zo leuk al die koude douches te doorstaan… Gelukkig is het weer hier zo hemels, denk ik dan maar…

Tot een volgende keer maar weer… vriendjes en vriendinnetjes!

Robbert

La vie farcie

Om jullie toch wat op de hoogte te houden van het dagelijkse leven... ENNN - zoals beloofd- een update van de woeste de kookavonturen... geniet er alvast van!

Mama, van jou wens ik hierop uiteraard een uitgebreide commentaar! :)

Photos de Tours

Hierboven nog de beloofde foto's van de trip naar Tours...

Afrekening in het milieu, sponzen en de TAP (10 september)

“Soyez la bienvenue”, kraakte hij met coole gestroopte stem. Zijn blik keek dwars door me heen. Enkel het gekneukel van zijn vingerkootjes vulde de kale grauwe gang. In zijn ogen zag ik hoe hij de euro’s telde. Mijn euro’s. Ik was net het hoofdkwartier van een gerenommeerde Franse afzetterbende binnengestapt. Une fois on est entré, on peut plus quitter. Rester est payer. Quitter est payer plus. Dat zijn de enige twee huisregels, en daar tekende ik (helaas) voor.

Mijn kot mag dan ‘wel nog meevallen’, toch is het ongelofelijk duur voor wat het waard is. Voor die prijs zou ik al een studio met keuken en sanitair mogen hebben. Internet is hier nog steeds niet in orde, maar dat zou nog komen… (voor een spottige promoprijs van 20€ per maand per persoon!).

Te bic boss laat zich assisteren door een gladde jonge Française met de smile en de looks van een Britney Spears en met het karakter van Clement Peerens’ lelijk foorwijf. Haar taak is ons met een goed gevoel doen betalen en ons ‘serveren’ (u interpreteert dit zoals u wil). Helaas is dit jonge loeder nog niet volleerd en voert ze beide taken niet naar behoren uit.

U weze gewaarschuwd! Wanneer u mij niet meer terug ziet, behoor ik tot les bleus clochards. Blauw betaald… Een afrekening in het milieu noemen ze dat.

Spons er over?

Ik denk het niet. Al deden Eline en ik wel al een goede poging met onze citytrip naar Tours (lees als ‘toer’). Tours is een gezellige stad op een uur treinen van Poitiers. De oude huizenstijl is knap en toch heel anders dan Poitiers. Waar de schatstad eerder een Romeinse indruk geeft, belandden we hier in de middeleeuwen. Veel middeleeuwse torens (des tours) hebben we echter niet gevonden. Wel trotseerden jonkvrouwe Eline en Ridder Robèrt de reusachtige braderij die bijna de hele stad overwoekerde.

De spons was dan weer een idee van Eline. Ze wou wel eens weten hoe een ‘meringue’(*) smaakte. Vergelijk dit met een vermoeide middeleeuwse poging tot Frans cullinairisme. Vandaag is het nog steeds een Franse specialiteit. Eenmaal de tanden het witte brooduitziende spul gezet, lijkt het of we een spons aan het eten waren. Misschien is een koraalrif nog de beste vergelijking. Ook qua smaak.

Een koraalrif van een theaterstuk maakten we mee op zaterdag bij de ‘inauguration du TAP’ (de opening van het nieuwe culturele centrum van Poitiers. TAP= Théâtre et Auditorium de Poitiers). Een echt Frans theaterstuk met gaten, vreemde kronkels en een onoverzichtelijk geheel. Of toch: dat verstonden wij ervan (met ons pietlullige franse vocabulaire op dat moment). Wel mooi was het meepikken van een knap Jazzoptreden van een trio dat zich volledig in de ritmes van de fijne muziek gooide met drum, sax en contrabas. Ook knap was het gebouw: een zeer modern staaltje architecturale kunst. Je zou je er niet meteen in Frankrijk wanen.

Anders is dan weer de culturele sfeer in mijn straat. Deze werd voor deze speciale gelegenheid omgetoverd tot een kunstzinnige en animatierijke toegangsweg naar het nieuwe, geelglazige gebouw. Echt Franse stijl, toch zeer stijlvol afgewerkt.

Tot ons volgende stijlvolle blogmoment!

Robbert.

PS: wanneer je een verwittiging wil wanneer hier iets nieuws komt te staan, kan je je inschrijven op de ‘mailinglist’. Misschien een handige tool voor je. En het is echt gratis!

(*) Meringue: volgens mijn Frans woordenboek: « Préparation sucrée très légère à base de blancs d’œufs battus en neige, qu’on fait à cuire à four doux. » Echter, volgens mijn zeer bescheiden mening is dat woord légère een foutje. En moet het ‘extrêmement lourde’ zijn :). Na vijf happen koraal heb je het gevoel dat je maag een springlevende opblaaskikker bevat. Inclusief gekwaak.

Ici Poitiers XL (4)

ICI POITIERS XL (4)

Enkele foto's van Poitiers...